Zolang ik mij kan heugen van mijn fietstochten ligt er naast het station Wolfheze een restaurant. Ik heb er ook wel eens wat gedronken. Sinds 2014 heeft het restaurant een nieuwe eigenaar en draagt het zijn huidige naam.

De appeltaart is niet huisgemaakt, maar heeft wel een eigen karakter. Hij is afgewerkt met wafelkruimels en de bovenste laag appels doet denken aan gewelde gedroogde appels, waar je even op kan kauwen. Ook de verse appelstukjes zijn nog stevig. Smaak is goed, maar de taart was wat koud en vermoedelijk al minstens een dag oud. Want de bodem en korst waren niet meer knapperig maar eerder zompig.

Toch krijgt het een acht min, ook omdat hij vers nog beter zal smaken.