Een kritische beschouwing, waarbij ik vraagtekens stel bij de waarde van de, in PPR-kringen vaak aangehangen twee-handentheorie. Daarin moeten parlementair werk en buitenparlementaire actie samen gaan. En ik neem afstand van de nogal smalle marxistisch georiënteerde analyses. Die laatste nuance zal veel PPR-ers ontgaan zijn.
