Het is wel een beetje vreemd. Als alles goed gaat tijdens een uitstapje, dan valt er minder over te vertellen. Maar als ik er even voor ga zitten, dan komt er nog genoeg.
De weersvoorspellingen waren hoopgevend, we hadden geen dwingende verplichtingen, dus wilden we een paar nachtjes weg. Het werd een plekje dat op mijn lijstje ‘keertje doen’ terecht was gekomen.
Ik kwam het tegen terwijl ik alleen op knooppuntenjacht was. Ik was wat hongerig, had al een tijdje geen horeca gezien en zag dat een schoolbord langs de weg pannenkoeken aanprees. Zo kwam ik, bij verrassing, terecht op het terras van wat ook een klein hotel bleek te zijn. Het restaurant in een oude boerderij en daarachter een nieuwgebouwd hotel met wel achttien kamers. Aan een rustige weg in een buurtschap dat naar de naam Diffelen luistert. Ergens tussen Ommen en Hardenberg aan de Vecht. De sfeer beviel me onmiddellijk en zo werd de plek in mijn achterhoofd opgeslagen.
Ze hadden nog plaats en voor een luttel bedrag konden we er zelfs een nachtje bijboeken.
Naar Almelo met de trein en van daaruit richting hotel. Langs een thuis uitgestippelde knooppuntenroute. Dan kan ik meestal niet zien wat voor soort wegen de route volgt. In dit geval zaten er ‘zanderige’ gedeelten in. Vind ik leuk, want technisch, Sophie denkt daar anders over. Die route verlaten om met behulp van Google Maps een kortere route te zoeken. Maar veel korter werd het niet omdat ik de aanwijzingen niet altijd goed begreep.
We waren op tijd en de ontvangst beviel onmiddellijk. Drie avonden lekker gegeten uit een keuken die veel werkt met verse streekprodukten en inspiratie vindt in Twentse gerechten.
Een dag met de trein naar Emmen om met de wind in de rug lekker terug te rijden. Voor de zaterdag was ochtendmist voorspeld, maar die loste minder snel op dan ‘beloofd’. Dus alleen een rondje gereden naar Hardenberg, voor S. een Volkskrant gekocht en in het hotel samen gepannenkoekt. En die middag nog even gevlamd om een knooppuntengebied te sluiten.
Op zondag terug, over de Sallandse Heuvelrug en langs een oud kanaal naar Zwolle. Wegens werkzaamheden duurde de treinreis wat langer dan anders.
De Gloepe is een leuke plek, de bediening is heel vriendelijk en gastvrij. ‘Nee’ kennen ze niet, verzoeken worden vriendelijk gehonoreerd. Het personeel heeft gelukkig geen cursus ‘Hospitality’ gehad, maar voert een gewoon, direct menselijk gesprek met je. De inrichting is niet echt mijn stijl, maar draagt bij aan een gemoedelijke, ontspannen thuisvoelsfeer.
En, niet te vergeten, natuurlijk scoorde ik appeltaarten en kon ik drie molens mooier op de plaat krijgen.
